Usługi Fotografie Ślubne Fotomontaże Fotogadżety Kontakt


Usługi

Fotografie

Fotomontaże

Fotogadżety

Ciekawostki

Kontakt






Postarzanie fotografii

Historia Fotografii

Fotografia

Termin fotografia pochodzi z języka greckiego: photos - światło, graphein - rysować, czyli pisać za pomocą światła. Etymologia tego słowa pozwala znaleźć sens fotografowania. Dzięki odpowiedniej grze światła i cienia można uzyskać jedyny i niepowtarzalny efekt. Światło sprawia, że widzimy otaczającą nas rzeczywistość. Od jego natężenia i intensywności zależą barwy, które spostrzegamy. Fotografia to zatrzymanie biegu życia , to impresja, wrażenie, chwila trwająca wiecznie. To uchwycenie wyjątkowego momentu, który już nigdy się nie powtórzy. Fotografia pozwala trwać chwili wiecznie.

Historia Fotografii

Datę 19 sierpnia 1839 roku przyjmuje się umownie za dzień narodzin fotografii. W dzisiejszych czasach fotografia wydaje się czymś tak naturalnym i zwyczajnym, że trudno sobie wyobrazić, jak wyjątkowym, wręcz bajkowym, zjawiskiem wydawała się jeszcze sto pięćdziesiąt lat temu. Możliwość otrzymania odwzorowania rzeczywistości mechanicznie, bez pośrednictwa artysty, przeraziła współczesnych malarzy. Po roku 1839 nastąpił dynamiczny rozwój techniki fotografowania - ulepszono soczewki i metody oświetlenia, obrazy utrwalano zarówno na papierze oraz szkle, jak i na podłożu celuloidowym, a z czasem pojawiła się fotografia kolorowa. Od samego początku duży wpływ na sztukę fotografowania wywierało malarstwo. Na zdjęciach z końca dziewiętnastego i początku dwudziestego wieku wyraźnie widać elementy stylów malarskich: impresjonizmu, ekspresjonizmu, naturalizmu, kubizmu czy surrealizmu. Z drugiej strony wielu artystów-malarzy zafascynowanych było fotografią jako środkiem wyrazu. Fotografia okazała się więc nowym zjawiskiem kształtującym spojrzenie ludzi i artystów na rzeczywistość. Dyskusjom nie było końca; próbowano odpowiedzieć sobie na pytanie: Czy nowy wynalazek zasługuje na miano prawdziwej sztuki?

Fotografia Barwna

Fotografia barwna to fotografia kolorowa. Do roku 1855 nikt nie przypuszczał, iż zatrzymany na zdjęciach świat może przedstawiać nie tylko postacie, scenerię i emocje ale również kolory. Clark Maxwell pierwszy odkrył w 1855 roku zasady fotografii barwnej (tylko teoretycznie) i również jako pierwszy uzyskał efekty w tej dziedzinie. W odróżnieniu od fotografii czarno-białej, jej celem jest nie tylko uchwycenie światłocienia, lecz także ukazanie pełni barw przedmiotów. Nawet filozofowie sprzeczali się między sobą, czy barwa jest właściwością pierwotną przedmiotu, bezwzględną, czy też jest to właściwość relatywna. Nie można przecież ignorować faktu, że to przecież od oświetlenia zależy intensywność koloru. Izolując przedmioty od światła sprawimy, że stracą one przypisane im barwy. Wszystko będzie jednakowe. Wręcz można powiedzieć, że poszczególne przedmioty znikną. Dlatego tak ważne jest dobre oświetlenie podczas robienia zdjęć. Dobry fotograf potrafi wyciągnąć z rzeczy pozornie nieciekawej to, co w niej najpiękniejszego. Dzięki barwom ona nie tylko zaistnieje, lecz także będzie fascynować.

Aparaty Cyfrowe

W 1979 roku, Japońska firma Matsushita, opatentowała ciekłokrystaliczny ekran telewizyjny. W przypadku płaskiego ekranu muszą być sterowane nie tylko relatywnie duże powierzchnie segmentu, lecz oddzielnie dziesięciotysięczne części drobnych punktów obrazu, w przeciwieństwie do kryształu LCD. Wynalazek ten znalazł szerokie zastosowanie między innymi w aparatach cyfrowych. Elektronika cyfrowa umożliwia tworzenie skomplikowanych urządzeń. Przykładem tego jest szwajcarskie urządzenie diagnostyczne, którego poszczególne elementy były już stosowane w innych aparatach, ale nigdy jeszcze nie działały razem. Digiscan robi zdjęcia rentgenowskie w ten sposób, że promienie padają na płytę fluoryzującą. Wykorzystując promień laserowy, którym punkt po punkcie kontroluje się płytę, przenosi się obraz z płyty do pamięci komputera. Przez naciśnięcie guzika dowolne zdjęcie można wywołać na ekran. Pacjenci nie są narażeni na szkodliwe działanie promieni X.

Początki Fotografii Polskiej

Fotografia, której idea opiera się na znanej od starożytności "camerze obscurze" jest wynikiem kartezjańskiego sposobu myślenia o świecie, a w dalszej konsekwencji zapisem i utrwaleniem wciąż zmieniającej się rzeczywistości za pomocą sprzętu techniczno - optycznego. Jest więc połączeniem wynalazku o aspekcie naukowym z artystycznym.
Początki fotografii polskiej związane były z rozwojem ekonomicznym i kulturalnym zaborów: austriackiego, pruskiego i rosyjskiego. Dlatego fotografowie pochodzący z ziem polskich działali zarówno w Paryżu, St.Petersburgu jak też w miastach Ukrainy i Syberii.
Wiadomości na temat wynalazku fotografii bardzo szybko dotarły do Polski, czego dowodem są opublikowane na ten temat już w styczniu i lutym 1839 roku artykuły. Pierwsze talbotypie (i zapewne dagerotypy), wykonał już w 1839 inżynier gubernialny z Kielc Maksymilian Strasz. W 1856 ukazał się opracowany przez niego i wielokrotnie wznawiany podręcznik na temat fotografowania. Pierwsi polscy twórcy w zakresie dagerotypii byli przede wszystkim naukowcami - eksperymentatorami lub, w mniejszym zakresie, twórcami o aspiracjach artystycznych. Najstarsze zachowane dagerotypy pochodzą już z 1839 roku i są dziełem Andrzeja Radwańskiego, natomiast sama technika dagerotypii dominowała jeszcze do ok. 1860. Innymi, którzy tworzyli w tej technice byli: malarz Marcin Zalewski w Warszawie (uważany przez Aleksandra Macieszę za ojca fotografii artystycznej w Polsce), Józef Gloisner we Lwowie, Jan Stefan Kuczyński w Krakowie oraz znany litograf warszawski Moritz Scholtz - jeden z pierwszych na ziemiach polskich zawodowych dagerotypistów, który wydawał litograficzne odbitki, oparte na własnych dagerotypach.
Najważniejszym fotografem polskim XIX wieku był Karol Beyer, nie tylko dagerotypista, ale także patriota, starożytnik, numizmatyk, wydawca licznych fotograficznych albumów, działający w Warszawie od 1845 roku. Wykonywał zdjęcia w różnych technikach: kolodionu, stereoskopu, ambrotypii, a także carte de visite. Był wybitnym portrecistą, który osiągnął poziom europejski, o czym świadczą chociażby jego psychologiczne portrety. Był także pionierem fotografii naukowej i krajoznawczej. Jego współpracownikami byli Marcin Olszyński i Konrad Brandel. Warto dodać, że w tym okresie fotografowie warszawscy utrzymywali stały kontakt z fotografami francuskimi (dotyczył on przede wszystkim najnowszej technologii).

Zaczerpnięto z mini encyklopedii

Inne Artykuły



Usługi Fotograficzne
ela[małpa]fotouslugi.net.pl
Admin
admin[małpa]fotouslugi.net.pl